Karantina Günlükleri ...

Bugün diğer günlerden daha farklı sanki. Daha bir korkulu, daha bir telaşlı...
Çok fazla duygu var gibi. Ayırt etmek ... neden zor geliyor ki.

Çok düşünüyorum belki de ondandır. Bugün gökyüzüm için değil de
benim gibi çok düşünen sizler için kirletiyorum beyaz sayfayı siyah mürekkep ile.

- ( Zaten ... göremiyorum ki gökyüzümü. Dört duvarlar konuşurken kulak misafiri oldum. Köşesine çekilmesi gerekiyormuş, biraz evde kalmaya ihtiyacı varmış.
Falan filan işte. Bana kalırsa dört duvarlar saklıyor benden onu.
Neyse, çıkar yakında kokusu.) -

Ahh evet, ne diyorduk ¿? Sizler için yazıyordum evet.
Sosyal medyada görüyorum da 'çok sıkıldımm' , 'çok özledim ama ben' diye hikayeler paylaşıyorsunuz. Bir şeyin değerini kaybetmeden anlayamıyoruz biz sanırım.
Keşke ... Ama keşke önceden fark etsek, anlasak ve öyle yaşasak.
Yaşarken şikâyet ettiğimiz onlarca hatırayı özlemezdik belki.
Veya şikâyet etmediğimiz binlerce anımız olurdu di mi ¿?

Her gün erken uyanmaktan şikâyet ede ede
uykulu bir şekilde okul yolunu tuttuğumuz günleri,
'Bu hoca uykumu getiriyor ' deyip ders boyunca uyuduğumuz günleri,
'Yine mi bu çocuk ... off sıkıldım artık görmekten. Şimdi saçma sapan konuşacak ...'
dediğimiz ve hakkında konuştuğumuz o kişiyi bile özler olmuşuz.
İyi günleri de anımsayıp özlüyoruz tabii ki de.
Hatta mutsuz olup, en yakın arkadaşının omzuna yaslanıp ağladığımız o günleri bile ...

Ahh karantina günleri ...
Ahh yağmurlu bir sabaha uyandığım,
tüm gün boyunca beynimde binlerce düşünceyle boğuştuğum 15. gün ...
Çok fazla duygu var, çok fazla düşünce ...
Yazalım arkadaşlar. Yazalım, okuyalım belki özlemeyi unutur,
gelecek için çözüm üretiriz... Bilemiyorum...
Kafamda çok fazla düşünce var...

... Kim bana seslendi ... Efendim. Tamam ... Tamam bayım geliyorummm ¡!

İyi de, bayım kim ¿? Neyse sağlıcakla kalın, ben de 'bayım' kim onu öğreneyim ...

#OneRose